Nadzór makroostrożnościowy - wyzwania dla sektora ubezpieczeniowego

Abstrakt

Globalny kryzys finansowy obnażył niedoskonałości w dotychczasowej konstrukcji sieci bezpieczeństwa finansowego, opartej na nadzorze mikroostrożnościowym, nakierowanym na ograniczanie ryzyka pojedynczych instytucji finansowych. System wymogów kapitałowych nie zawierał wystarczających mechanizmów ograniczających ryzyko systemowe. Aby wzmocnić ramy nadzorcze nad systemem finansowym, ograniczyć ryzyko systemowe, a w konsekwencji zmniejszyć potencjalne skutki kryzysów finansowych dla gospodarki, na szczeblu UE wprowadzono regulacje tworzące unijny nadzór makroostrożnościowy. Chociaż branża ubezpieczeniowa nie przyczyniła się istotnie do wybuchu kryzysu finansowego, to jednak zauważyć wypada, że rynki ubezpieczeniowe stają się coraz bardziej globalne i coraz bardziej powiązane wzajemnie oraz z rynkami finansowymi. Celem artykułu jest pokazanie formalno-prawnych ram polityki makroostrożnościowej oraz jej instrumentów odnoszących się do sektora ubezpieczeniowego. Punktem wyjścia opracowania jest omówienie istoty i narzędzi nadzoru makroostrożnościowego. Następnie porównano podejścia polityki mikro - i makroostrożnościowej.Na tym tle pokazano zasadność i narzędzia polityki makroostrożnościowej w odniesieniu do sektora ubezpieczeń. W końcowej części opracowania przedstawiono kilka uwag na temat ustawy o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym w Polsce.