Analiza alternatywnych wskaźników indeksacji obligacji skarbowych

Abstrakt

Obligacje indeksowane są emitowane w Polsce od 1994 roku. Mimo że instytucje międzynarodowe oraz ekonomiści w wielu artykułach wskazują pozytywne aspekty ich wykorzystania, w ostatnim dziesięcioleciu nie były one często emitowane. Finansowano nimi średnio mniej niż 4% zadłużenia Skarbu Państwa. Charakterystyczne dla tych obligacji jest oprocentowanie, które składa się ze stałej marży odsetkowej powiększonej o zmienną wartość wskaźnika referencyjnego. W praktyce jest nim najczęściej inflacja, mierzona jako średni wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych. Jednak możliwe jest zastosowanie innych wartości odniesienia. Przeprowadzona analiza dotyczy lat 2005-2012 oraz czterech alternatywnych rozwiązań: dla inflacji bazowej bez cen administracyjnych oraz bez cen sezonowych, stopy wzrostu PKB dla szeregu wyrównanego sezonowo oraz surowego. W porównaniu z wartościami wypłacanych odsetek według stanu bieżącego, wymienione warianty okazały się mniej kosztowne dla budżetu państwa (emitenta) w istniejących w tym czasie warunkach gospodarczych. Wyzwaniem dla zarządzających długiem jest dobór właściwej formuły indeksowania ze względu na koszty obsługi długu publicznego oraz wysokość ceny bieżącej sprzedaży obligacji przez emitenta, która miałaby wpływ na wysokość zadłużenia. Ponadto wybrane rozwiązanie powinno uwzględniać reakcję inwestorów. Częste zmiany wskaźnika indeksacji mogą być przez nich negatywnie odbierane.